Λαϊκών τραγουδιών…γεωγραφία! Θεσσαλονίκη Μέρος 4ο

salonka

Στο τέταρτο και τελευταίο μέρος του αφιερώματος για τη Θεσσαλονίκη και τα τραγούδια της θα διαβάσετε και θα ακούσετε κομμάτια που αναφέρονται στις περίφημες γυναίκες της συμπρωτεύουσας. Άλλες δυναμικές, άλλες συνεσταλμένες, άλλες «καταφερτζούδες», οι Σαλονικιές αποτέλεσαν πηγή έμπνευσης για τους δημιουργούς του ρεμπέτικου και λαϊκού τραγουδιού. Ακόμη, δεν λείπουν και κλασικά και διαχρονικά κομμάτια που ακούγονται μέχρι και σήμερα.
Συνέχεια

Λαϊκών τραγουδιών…γεωγραφία! Θεσσαλονίκη μέρος 3ο – Ο «Γεντικουλές»

131575-ki-cart-10

Το τρίτο μέρος του αφιερώματός μας στη γεωγραφία του ελληνικού λαϊκού τραγουδιού και τη Θεσσαλονίκη είναι αποκλειστικά αφιερωμένο σε ένα της κομμάτι ζοφερό: Στο Γεντί-Κουλέ.

ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΠΕΡΙ ΓΕΝΤΙΚΟΥΛΕ

Τι ήταν το «Γεντί-Κουλέ» ή «Γεντικουλές» που ακούμε και διαβάζουμε αρκετά συχνά; Θα ήταν ασέβεια να αναφερθούμε στα τραγούδια που αναφέρονται στο «Γεντικουλέ», χωρίς πρώτα να γράψουμε δυο λόγια για την τρομερή αυτή φυλακή της συμπρωτεύουσας.
Συνέχεια

Λαϊκών τραγουδιών…γεωγραφία! Θεσσαλονίκη μέρος 2ο

Thessaloniki-1960

Αφιερώματος συνέχεια για τη γεωγραφία του ελληνικού λαϊκού τραγουδιού και συνεχίζουμε από εκεί που μείναμε: Θεσσαλονίκη! Στο πρώτο μέρος του αφιερώματός μας, αναφέραμε οκτώ χαρακτηριστικά τραγούδια που αναφέρονται στη συμπρωτεύουσα και σήμερα θα συνεχίσουμε με άλλα οκτώ!
Συνέχεια

Λαϊκών τραγουδιών…γεωγραφία! Θεσσαλονίκη Μέρος 1ο

Iord124_600

Στο ελληνικό λαϊκό τραγούδι, μέσα στα μύρια χαρακτηριστικά του, μπορεί κανείς εύκολα να διακρίνει και τη γεωγραφία του σε αρκετές του στιγμές. Όπως το δημοτικό και το ρεμπέτικο τραγούδι, έτσι και το λαϊκό αναφέρεται συχνά σε πόλεις και τοποθεσίες της χώρας μας, είτε με τραγούδια αποκλειστικά αφιερωμένα σε τοπωνύμια είτε με απλές αναφορές τοπωνυμίων μέσα στα τραγούδια.

Το λαϊκό τραγούδι, όπως και το ρεμπέτικο, είναι αστικό, σε αντίθεση με το δημοτικό. Όπως είναι γνωστό, το ρεμπέτικο ρίζωσε και άνθησε σε συγκεκριμένες πόλεις του Ελληνισμού: Σμύρνη, Θεσσαλονίκη, Πειραιά, Παλαιά Αθήνα, Ναύπλιο, Ερμούπολη, Αλεξάνδρεια. Αυτές οι πόλεις εμφανίζονται συχνά-πυκνά στα ρεμπέτικα και με το πέρασμα του χρόνου πέρασαν και στο λαϊκό τραγούδι. Στο αφιέρωμα της σελίδας μας θα επιχειρήσουμε να μελετήσουμε τη…γεωγραφία του ελληνικού λαϊκού τραγουδιού, μέσα από τα όσα μας χάρισαν οι λαϊκοί δημιουργοί.

Συνέχεια

Αέρας Πεχλιβάνης: Το μεζεδοπωλείο που παραδίδει σεμινάρια αυθεντικής λαϊκής διασκέδασης

top

Ο λάτρης του καλού ελληνικού λαϊκού τραγουδιού έχει σίγουρα στις μέρες μας ένα μεγάλο καημό, ένα παράπονο: Αφορά φυσικά την κατάντια του σπουδαίου αυτού είδους, την κατρακύλα που έχει πάρει και το έχει κάνει να μη θυμίζει σε τίποτα το λαμπρό του παρελθόν.

Η κατάντια αυτή δεν εντοπίζεται, βεβαίως, μονάχα στις ηχογραφήσεις αλλά και στα κέντρα διασκέδασης. Σπάνια βρίσκει πλέον ο απαιτητικός λαϊκός ένα στέκι που να τον εκφράζει, τόσο μουσικά όσο και σα χώρος, σαν άποψη. Ο γράφων, που την τελευταία δεκαετία ζει στην πρωτεύουσα, αποτελεί κι αυτός μέλος του μεγάλου αυτού group των απογοητευμένων.

Πριν μια βδομάδα είχα την τύχη να επισκεφθώ ένα μουσικό μεζεδοπωλείο στον Πειραιά, στην οδό Ολυμπίας. Το όνομα αυτού: Αέρας Πεχλιβάνης. Η βραδιά εκείνη αποτελεί μακράν την πιο αυθεντική λαϊκή βραδιά που έζησα στο Λεκανοπέδιο. Ο μαγαζάτορας, σκληροπυρηνικός λαϊκός και μάλιστα Καζαντζιδικός. Νέος σε ηλικία αλλά μουσικά συνειδητοποιημένος.

Εκεί, κατά τις 11, το μικρό -σχετικά- μαγαζί είχε γεμίσει από παρέες νεανικές. Κορίτσια κι αγόρια πλημμύρισαν κάθε του γωνιά, ενώ στα ηχεία το καλό λαϊκό έδινε κι έπαιρνε. Όταν, δε, «έμπαινε» ο Καζαντζίδης (ιδίως με τις νεότερες ηχογραφήσεις του), η ατμόσφαιρα δονούνταν από άκρη σε άκρη. Γύρω στα μεσάνυχτα, τη θέση της έπαιρνε η μικρή λαϊκή ορχήστρα. Πίστα δεν έχει το μαγαζί, κάτι που δεν εμποδίζει τους παρευρισκόμενους να σηκωθούν και να χορέψουν με την ψυχή τους.

Μεταξύ μας, το να μη χορέψεις στον Αέρα τον Πεχλιβάνη είναι αδύνατο: Λίγο το καλό ποτό, λίγο το απίστευτο κέφι που δημιουργεί η ατμόσφαιρα αλλά και οι μουσικές επιλογές του μαγαζάτορα και της ορχήστρας σε…σηκώνουν από μόνα τους!

Η ορχήστρα, μικρή, λιτή αλλά θαυματουργή. Το ρεπερτόριο μοναδικό, όπως θα πρεπε να είναι σε κάθε μαγαζί που σέβεται τον εαυτό του και αυτοαποκαλείται λαϊκό. Και εκεί, στα όργανα, νεαρά παιδιά. Σε όλο το χώρο, γενικώς, δεν έβλεπες ούτε καν μεσήλικες! Ένα μείγμα ευχάριστων εκπλήξεων σε κυριεύει ώρα με την ώρα, στιγμή με στιγμή που περνά. Ακόμα και το φαγητό, νόστιμο και προσέξτε: Όχι τυποποιημένο, όπως στα περισσότερα μεζεδοπωλεία των Αθηνών.

Η ιστοσελίδα μας αλλά και η ομάδα μας στο facebook δε δημιουργήθηκε για να διαφημίζει μαγαζιά, σε καμία περίπτωση. Αντίθετα, όπως γνωρίζετε καλά, ασχολείται με το λαϊκό μας τραγούδι αποκλειστικά. Δε  θα μπορούσαμε, όμως, να μην αναφερθούμε στη σπάνια,  αξιοσημείωτη, πανέμορφη αυτή προσπάθεια τούτων των παιδιών που κρατάν ζωντανή τη φλόγα της γνήσιας λαϊκής διασκέδασης, εκεί στον Πειραιά, στην οδό Ολυμπίας, στον Αέρα Πεχλιβάνη.

Προσωπικά, συνιστώ σε όλους τους φίλους του καλού λαϊκού τραγουδιού να επισκεφθούν το συγκεκριμένο μαγαζί οπωσδήποτε. Κάτι που πρέπει να κάνουν και οι ιδιοκτήτες των δήθεν λαϊκών μεζεδοπωλείων όλων των Αθηνών για να πάρουν μαθήματα…

Μπράβο στα παιδιά!

 

Το πρέσινγκ του Ζαμπέτα στο Χριστοδούλου και τα…αποτελέσματα!

ZABETAS

Το κάθε τραγούδι που κυκλοφορούσε κάποτε στη δισκογραφία, έκρυβε από πίσω του μια μικρή ιστορία ζωής, ένα μείγμα εμπειριών, στιγμές τυχαίες, δύσκολες, χαρούμενες και αλησμόνητες.
Συνέχεια

Κώστας Βίρβος: Η «χρυσή» λαϊκή πένα

kostas virvos

«Ένα πιάτο άδειο στο τραπέζι,
μια καρέκλα πάντα αδειανή,
σε προσμένουν πότε θα γυρίσεις
απ’ τα ξένα, δόλιο μας παιδί.

Δηλητήριο στο στόμα
είναι η κάθε μας μπουκιά
μέχρι που να ’ρθεις, παιδί μας,
απ’ τη μαύρη ξενιτιά.»

Ποιος μπορεί να ξεχάσει το συγκεκριμένο τραγούδι; Ακουγόταν απ’άκρη σ’άκρη στη γη, όπου υπήρχε Έλληνας, τις δεκαετίες του ’60, του ’70 κι έπειτα. Ερμηνευτής – ποιος άλλος- ο Στέλιος Καζαντζίδης. Οι δημιουργοί; Το γνωστό δίδυμο των επιτυχιών της εποχής: Θεόδωρος Δερβενιώτης στις νότες και φυσικά στους στίχους ο σπουδαίος Κώστας Βίρβος!

Συνέχεια