«Καζαντζίδης γεννιέται μια φορά στα χίλια χρόνια»

Ο Στέλιος Καζαντζίδης γεννήθηκε το 1931 στην Αθήνα, όπου και πέθανε στις 14 Σεπτεμβρίου του 2001. Υπήρξε κατά πολλούς ο σπουδαιότερος Έλληνας λαϊκός τραγουδιστής. Για το μεγάλο στιχουργό και ποιητή, Λευτέρη Παπαδόπουλο, υπήρξε ο μεγαλύτερος λαϊκός τραγουδιστής της Μεσογείου.

ΤΑ ΠΑΙΔΙΚΑ ΤΟΥ ΧΡΟΝΙΑ
Τα παιδικά χρόνια του Καζαντζίδη δεν ήταν εύκολα. Έκανε λογιών λογιών δουλειές για να φέρει ψωμί στο σπίτι, κάτι που έγινε ακόμα πιο επιτακτικό μετά τη δολοφονία του πατέρα του, Χαράλαμπου Καζαντζίδη από παρακρατικούς αντικομμουνιστές. Δούλεψε σε εργοστάσια, υφαντουργεία, πουλούσε νερό και τσιγάρα στο κέντρο της πρωτεύουσας ενώ πιθανόν να εργάστηκε και σε χωράφια στη βόρεια Ελλάδα.

Λίγο πριν μπει στη ζωή του το τραγούδι, υπηρέτησε τη θητεία του στο τάγμα μουλαράδων, στο Διόνυσο, όπου ένα ατύχημα του στέρησε για πάντα τη δυνατότητα να αποκτήσει απογόνους.

Η φτωχική ζωή του, ο πρόωρος χαμός του πατέρα του, οι φτωχογειτονιές της Νέας Ιωνίας όπου μεγάλωσε, η αδικία, η Κατοχή και η δύσκολη προσπάθεια για ένα απλό μεροκάματο, σημάδεψαν τη ζωή του, την μετέπειτα καριέρα του αλλά και τη γενικότερη κοσμοθεωρία του.

ΔΕΚΑΕΤΙΑ ’50 — ΤΟ ΞΕΚΙΝΗΜΑ

Σε ένα από τα εργοστάσια που δούλεψε, στη Νέα Ιωνία, το αφεντικό του τον άκουσε να τραγουδά, εντυπωσιάστηκε και του δώρισε μια κιθάρα. Ήταν η σπίθα που άναψε τη φωτιά…Μια φωτιά που εξελίχτηκε σε πυρκαγιά και σάρωσε τους πάντες και τα πάντα στο πέρασμά της από το γίγνεσθαι του ελληνικού πενταγράμμου. Με τούτη την κιθάρα καταπιανόταν στο σπίτι, όποτε επέστρεφε κατάκοπος από το μεροκάματο…Τυχαία, του προτάθηκε να τραγουδήσει δοκιμαστικά σε μια ταβέρνα, όπου τα πήγε περίφημα!

Το 1950 εμφανίστηκε για πρώτη φορά επαγγελματικά στην Κηφισιά, ενώ το 1952 έρχεται το πρώτο του τραγούδι, που γράφτηκε από τον Απόστολο Καλδάρα…Τίτλος του «Για μπάνιο πάω», τραγούδι που δεν αγκαλιάστηκε από τον κόσμο και αποτέλεσε μια οικτρή αποτυχία.

Η αλήθεια είναι πως το εν λόγω κομμάτι δεν ταίριαζε στον Καζαντζίδη, ο οποίος θα ευτυχήσει να τραγουδήσει αμέσως μετά τις «Βαλίτσες» του σπουδαίου Γιάννη Παπαϊωάννου. Η πρώτη επιτυχία ήταν γεγονός! Μέσα στο 1952 θα ηχογραφήσει άλλα δυο τραγούδια, το «Δε θέλω το κακό σου» (Παπαϊωάννου-Μάνεσης) και «Κέρνα με πίκρα, κέρνα με» του Χρυσίνη με δεύτερη φωνή αυτής της Ζωής Γαβαλά (το πρώτο του ντουέτο).

Μέχρι και το 1955 θα ηχογραφήσει πάνω από εκατό (!) τραγούδια και αρχίζει να καθιερώνεται για τα καλά. Η φωνή του. σε αυτά τα πρώιμα στάδια της καριέρας του θυμίζει πολύ αυτή του Πρόδρομου Τσαουσάκη, που φωνητικά υπήρξε μεγάλος δάσκαλός του Στέλιου. Στην τριετία αυτή πολλοί δημιουργοί θα εντοπίσουν το ταλέντο του και θα του χαρίσουν πολλά τραγούδια (Μανώλης Χιώτης, Θόδωρος Δερβενιώτης, Γιάννης Παπαϊωάννου, Γιώργος Μητσάκης, Μπάμπης Μπακάλης, Γεράσιμος Κλουβάτος κ.α.). Ταυτόχρονα η φωνή του σμίγει με αυτές σπουδαίων ερμηνευτριών της εποχής, όπως των Ρένας Ντάλλια, Καίτης Γκρέυ, Ρένας Στάμου, Γιώτας Λύδια, Ζωής Νάχη κ.α.

Η δεκαετία του ’50 θα συνεχιστεί με μεγάλες επιτυχίες: «Απόψε μάνα σε συλλογιέμαι», «Άσπρο πουκάμισο φορώ» (Τσιτσάνης), «Θεσσαλονίκη μου» (Χιώτης) το 1956, «Απ’τα ψηλά στα χαμηλά» (Καλδάρας-Παπαγιαννοπούλου), «Η πρώτη αγάπη σου είμαι εγώ» (Χιώτης), «Νίτσα Ελενίτσα» (Μητσάκης) το 1957, τη χρονιά που πρωτοεμφανίζεται πλάι του η Μαρινέλα, «Άνοιξε μάνα» (Κολοκοτρώνης), «Έχεις κορμί αράπικο»(σε στίχους και μουσική του ίδιου του Καζαντζίδη), «Κοινωνία ένοχη» (Κολοκοτρώνης), «Ουίσκι τζην και φρούμελ» (Καραπατάκης-Κολοκοτρώνης) το 1958…Η χρονιά που ηχογράφησε τις περισσότερες διαχρονικές εκτελέσεις θα λέγαμε πως είναι το 1959: «Άνοιξε μάνα άνοιξε» (Δερβενιώτης-Βίρβος), «Αυτή η νύχτα μένει» (Σ.Καζαντζίδης), «Βαρέθηκα τέτοια ζωή» (Καλδάρας-Παπαγιαννοπούλου), «Για μας ποτέ μην ξημερώσει» (Καζαντζίδης-Μουρκάνος), «Είσαι η ζωή μου» (Καζαντζίδης-Παπαγιαννοπούλου), «Ζιγκουάλα», «Μαντουμπάλα», «Ποιος θα με πληροφορήσει» (καλδάρας), «Συννεφιασμένη Κυριακή» (Τσιτσάνης), «Καβουράκια» (Τσιτσάνης), «Υπάρχουν και καλά παιδιά» (Κολοκοτρώνης) και «Φεύγω με πίκρα στα ξένα» (Καζαντζίδης-Παπαγιαννοπούλου).

Το ρεπερτόριο των τραγουδιών του ήταν ευρύ εκείνη την περίοδο: Ξενιτιά, φτώχια, έρωτας, εργατιά, μάνα κτλ. Γρήγορα πάντως το ιδιαίτερο μέταλο της φωνής του αναγνωρίστηκε από τους μεγάλους του χώρου. Στα κέντρα που τραγουδούσε μαζευόταν κόσμος και κοσμάκης, κυρίως στα τελευταία έτη της δεκαετίας. Χαρακτηριστικό της ανοδικής πορείας που είχε η καριέρα του είναι το γεγονός πως την επταετία 1952-1957 ο Στέλιος Καζαντζίδης ηχογράφησε περίπου τριακόσια τραγούδια! Στην ιστορία θα μείνει και το έτος 1957, διότι τότε «ντεμπουτάρει» το πιο δημοφιλές ντουέτο στην ιστορία του ελληνικού τραγουδιού: Καζαντζίδης-Μαρινέλλα!

Στα τέλη της εν λόγω δεκαετίας, ο Καζαντζίδης κερδίζει την πρώτη του μάχη με το δισκογραφικό κατεστημένο της εποχής: Καθιερώνονται πλέον τα ποσοστά για τους τραγουδιστές που συμμετέχουν σε ηχογραφήσεις δίσκων, πράγμα που έμοιαζε αδιανόητο τότε αλλά…αυτονόητο στις μέρες μας. Όπως είπε ο Ζαμπέτας κάποτε, όλοι οι τραγουδιστές πρέπει να έχουν εικόνισμα τον Καζαντζίδη σπίτι τους, διότι αυτός ήταν που είχε την τόλμη και το σθένος να παλέψει με τα «θηρία» της εποχής μέσω της δικαστικής οδού και τελικά να βγει νικητής!

ΔΕΚΑΕΤΙΑ ’60

Η δεκαετία του 1960 συνεχίζεται όπως ακριβώς σταμάτησε αυτή του 1950:Με πολλές, αναρίθμητες επιτυχίες. Ταυτόχρονα, η φωνή του Καζαντζίδη ανδρώνεται, αποκτά τα δικά της μοναδικά, αξεπέραστα, ανυπέρβλητα χαρακτηριστικά και δεν θυμίζει πια αυτή του Τσαουσάκη.

Δοκιμάζει τις επιδόσεις του για πρώτη φορά -με επιτυχία- σε ορισμένα τούρκικα κομμάτια, ενώ το 1961 θα συνεργαστεί με το Μίκη Θεοδωράκη σε μοναδικά τραγούδια, στα πλαίσια του κύκλου «Πολιτεία», μαζί με τη Μαρινέλλα και το Γρηγόρη Μπηθικώτση: «Βράχο βράχο τον καημό μου», «Σαββατόβραδο», «Καημός» κ.α. Ήταν τότε που ο Θεοδωράκης προσπαθούσε να πλασαριστεί στην εγχώρια μουσική αγορά με τη συνδρομή σπουδαίων λαϊκών τραγουδιστών και οργανοπαιχτών. Την ίδια χρονιά, ο Στέλιος θα τραγουδήσει με τρόπο ανατριχιαστικό δυο δημιουργίες του Μάνου Χατζιδάκι: «Το πέλαγο είναι βαθύ» και «Κυρ-Αντώνης». Η διαδρομή του στον πιο…»έντεχνο» χώρο συνεχίζεται και με την «Καταχνια» του Χρήστου Λεοντή, έναν κύκλο τραγουδιών σε ποίηση Κώστα Βίρβου, που ήταν αφιερωμένος στα σκληρά χρόνια της Κατοχής. Βεβαίως, το λαϊκό του ρεπερτόριο εμπλουτίζεται με πολλές επιτυχίες. Πλάι του κάνει την παρθενική του εμφάνιση σαν μουσικοσυνθέτης ο Χρ. Νικολόπουλος («Νυχτερίδες κι αράχνες», «Δε μου έδειξαν λίγη στοργή» κ.α.)

Ο Στέλιος είναι πλέον πανελληνίως γνωστός, τραγουδιέται όχι μονάχα σε όλη την Ελλάδα αλλά και σε κάθε γωνιά του κόσμου όπου υπάρχει ξενιτεμένος Έλληνας! Το δε ρεπερτόριό του συνεχίζει να περιλαμβάνει σημαντικά κομμάτια για τον πόνο της ξενιτιάς, γεγονός που τον έκανε ιδιαίτερα δημοφιλή. Φεύγει για συναυλίες στη Γερμανία μαζί με τη Μαρινέλλα και το Χρ. Νικολόπουλο όπου γνωρίζει την αποθέωση από τη διασπορά.

Και πάνω που βρίσκεται στο απόγειο της καριέρας του, αποφασίζει το 1966 να…εξαφανιστεί από τα νυχτερινά κέντρα, απόφαση ιδιαίτερα τολμηρή με…αρκετή δόση ρίσκο! Για ακόμη μια φορά κοντράρεται με το κατεστημένο και όπως αποδεικνύεται σήμερα, βγαίνει νικητής. Η αποχή του απο τη «βρώμικη» νυχτερινή διασκέδαση όχι μόνο δεν τον έφθειρε, αλλά τον ανέβασε στη συνείδηση του λαού. Ουσιαστικά, από τα 48 χρόνια του στο τραγούδι, τα 34 δεν εμφανιζόταν σε κανένα κέντρο με τη φήμη του μάλιστα να απογειώνεται με το πέρασμα του χρόνου, πράγμα που ουδείς σύγχρονος τραγουδιστής δεν μπορεί καν να διανοηθεί να πράξει.

Το δε 1969 αποφασίζει να σταματήσει και τη δισκογραφία, λόγω διαμάχης με τη ΜΙΝΟΣ. Προσπαθεί να δημιουργήσει τη δική του εταιρεία «Standar», την εξόπλισε με σύγχρονο για την εποχή εξοπλισμό αλλά το δισκογραφικό κατεστημένο της εποχής και η χούντα των συνταγματαρχών οδήγησαν το εγχείρημα σε αποτυχία.

ΔΕΚΑΕΤΙΑ ’70
Μετά την αποτυχία του εγχειρήματος με την δισκογραφική του εταιρεία, αναγκάζεται να επιστρέψει στη ΜΙΝΟΣ και να κυκλοφορήσει το δίσκο «Η στεναχώρια μου», που περιλαμβάνει αρκετά διαμάντια που έμειναν στην ιστορία: «Δε θα ξαναγαπήσω» (Λοΐζος-Λ.Παπαδόπουλος), «Όταν βλέπετε να κλαίω»( Λοΐζος-Λ.Παπαδόπουλος), «Το αγριολούλουδο»(Καζαντζίδης-Νικολόπουλος-Πυθαγόρας), «Η στεναχώρια μου» (Βαρτάνης-Καζαντζίδης). Πολλά από τα τραγούδια αυτά έγιναν μεν επιτυχίες την περίοδο που πρωτοκυκλοφόρησαν αλλά την πραγματική αναγνώριση άργησαν αρκετές δεκαετίες να τη γνωρίσουν.

«Γυρισμος» και «Το δρομολοι της ζωής» είναι οι επομενες δισκογραφικές δουλειές του Στέλιου που περιείχαν τραγούδια τα οποία έγιναν αμέσως επιτυχίες και ακούγονται μέχρι σήμερα («Δυστυχώς», «Η αγάπη κι ο παράς», «Ο παρεξηγημένος», «Γυάλινος κόσμος» κ.α.) για να έρθει το 1973 και η πρώτη και μοναδική συνεργασία του Καζαντζίδη με το σπουδαίο Άκη Πάνου. Ο «φιλόσοφος» του ελληνικού λαϊκού τραγουδιού θα υπογράψει έξι δημιουργίες του, οι οποίες φέρουν ανεξίτηλη τη σφραγίδα του Στέλιου. Αποκορύφωμα, το «Η ζωή μου όλη», το οποίο ο ίδιος ο τραγουδιστής χαρακτήρισε κάποτε ως το καλύτερο τραγούδι που έχει πει ποτέ, ως το «καλύτερο κουστούμι του». Δυστυχώς οι δυο αυτοί γίγαντες του ελληνικού πενταγράμμου δε ξανασμίξανε ποτέ, αν και έτρεφαν ο ένας για τον άλλον απεριόριστη εκτίμηση και σεβασμό.

Το 1974, με την πτώση της δικτατορίας, ο Καζαντζίδης συναντάει ξανά το Μίκη Θεοδωράκη στον κύκλο τραγουδιών «Η Ανατολή», που δεν είχε την επιτυχία που περίμεναν οι συντελεστές του δίσκου. Αυτό δε σημαίνει πως τα τραγούδια της «Ανατολής» υστερούσαν σε ομορφιά: Ιδιαίτερα σε δυο κομμάτια, ο Καζαντζίδης αφήνει άφωνο το κοινό με τις απίστευτες φωνητικές του επιδόσεις («Τα παραθύρια ορθάνοιχτα» και «Άπονες εξουσίες»).

Η κορυφή της επιτυχίας, θα λέγαμε πως έρχεται στα τέλη του 1975, τότε που κυκλοφορεί ο δίσκος «Υπάρχω». Νικολόπουλος και Πυθαγόρας υπογράφουν ένδεκα μοναδικά τραγούδια, το σύνολο των οποίων γνώρισε μια άνευ προηγουμένου επιτυχία («Αισθηματίες», «Κάτω από το πουκάμισό μου», «Υπάρχω», «Κράτα καρδιά», «Τι θέλεις από μένανε» κ.α.)! Η λέξη «Υπάρχω» έγινε σύνθημα σε καφενεία, μαγαζιά, ακόμα και σε φορτηγά και νταλίκες. Τη δε ημέρα που ο Καζαντζίδης θα τραγουδούσε στην τηλεόραση τα κομμάτια του δίσκου, οι δρόμοι των Αθηνών και των άλλων μεγάλων αστικών κέντρων είχαν νεκρώσει! Όλοι είχαν καθηλωθεί μπροστά από τις τηλεοράσεις για να απολαύσουν το «φαινόμενο», τον «Στελάρα»!

Στο ιδανικότερο -ίσως- σημείο της καριέρας του και κει που κανείς δεν μπορούσε να φανταστεί πώς θα συνεχιζόταν αυτή του η ανοδική πορεία, ο Καζαντζίδης αιφνιδίως αποφασίζει να σταματήσει τις ηχογραφήσεις, μιας και ήρθε ξανά σε ρίξη με τη ΜΙΝΟΣ, εγκαταλείποντας ταυτόχρονα και τη νέα δισκογραφική δουλειά του που ήταν στα σκαριά («Γύφτος Λαός», πάλι με τους Νικολόπουλο και Πυθαγόρα»). Αυτή τη φορά, η απόφασή του ήταν δεν ήταν τόσο πρόσκαιρη όσο η προηγούμενη. Απείχε από τη δισκογραφία 12 ολόκληρα χρόνια. Ο λαός, όσο περνούσε ο καιρός, διψούσε όλο και περισσότερο για τη φωνή του. Η παρακμή του λαϊκού τραγουδιού έκανε τη δίψα αυτή ολοένα και πιο έντονη. Μέχρι και υπογραφές μαζεύτηκαν για να επιστρέψει ο Στέλιος στο τραγούδι, αλλά αυτός έδειχνε αποφασισμένος. Παράλληλα, κάποιες επιχειρηματικές του προσπάθειες (ούζο «Υπάρχω») έπεσαν στο κενό.

Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΠΕΡΙΟΔΟΣ (1987-2001)
To 1987 έρχεται η μεγάλη επιστροφή: Ο Καζαντζίδης με το δίσκο «Ο δρόμος της επιστροφής» ηχογραφεί δίσκο μετά από 12 ολόκληρα χρόνια! Ο «δρόμος της επιστροφής» που αγοράζεται κατά εκατοντάδες χιλιάδες, περιλαμβάνει δημιουργίες των Γιάννη Πάριου, Καμπουρίδη, Βασιλειάδη, Παλαιολόγου και Τσαγκάρη. Ο δίσκος περιλαμβάνει γνωστές επιτυχίες όπως «Εγώ είμαι αητός», «Το σύστημα είναι ένοχο», «Το δικό σου αμάρτημα» κ.α. Οι πωλήσεις του δίσκου μέχρι σήμερα έχουν ξεπεράσει τις 300.000!

Επρόκειτο για την τελευταία δισκογραφική δουλειά του Στέλιου με τη ΜΙΝΟΣ. Καταφέρνει να σπάσει τα δεσμά με την εν λόγω εταιρεία και το 1988 κυκλοφορεί το δίσκο «Ελεύθερος», ανήκοντας πλέον στην ΜΒΙ. Σμίγει πρώτη φορά με τον Τάκη Σούκα, ενώ εντυπωσιακή είναι η ερμηνεία του σε τραγούδια για τη μάνα (η κυρά-Γεσθημανή απεβίωσε τότε…) αλλά και στο «Πέτρινα Χρόνια» του Σπανουδάκη. Το 1989 πάνω από 100.000 πωλήσεις θα έχει το «Ό,τι δεν είπα», μια δισκογραφική δουλειά που περιλάμβανε επανεκτελέσεις εξαιρετικών δημιουργιών των Βασίλη Τσιτσάνη, Γιώργου Μητσάκη, Τσαουσάκη κ.α. («Αραπίνες», «Γιατί με ξύπνησες πρωί», «Πλήγωσέ με όσο θέλεις» κ.α.).

Τη δεκαετία του ’90 θα τραγουδήσει με επιτυχία ποντιακά τραγούδια, ενώ θα ξανασμίξει το 1992 με το Χρ. Νικολόπουλο («Βραδιάζει», 1992). Επίσης θα συνεργαστεί κυρίως με τον Τάκη Σούκα και τον Θανάση Πολυκανδριώτη. Ξεχωριστές οι ερμηνείες του στο «Στην Ελλάς του 2000», με τους Αντώνη Βαρδή και τους αδελφούς Κατσιμίχα (1995). Το 1996 θα κυκλοφορήσει το «Αφιέρωμα» που θα γίνει πλατυνένιο και περιλαμβάνει και πάλι επανεκτελέσεις παλαιών τραγουδιών (χαρακτηριστική στιγμή το «Της γερακίνας γιος»). Τελευταίο τραγούδι του, το προφητικό «Έρχονται χρόνια δύσκολα» σε στίχους και μουσική Μάκη Ερημίτη (2000).

Στα 69 του, η φωνή του ήταν πιο μεστή, πιο αντρική από ποτέ. Δυστυχώς, στις 14 Σεπτεμβρίου του 2001, έπειτα από άνιση μάχη με τον καρκίνο, θα έρθει το βιολογικό του τέλος. Ετάφη στην Ελευσίνα με πλήθος κόσμου να τον συνοδεύει στην τελευταία του κατοικία.

Αμέσως μετά το θάνατό του δημιουργήθηκαν ανά την Ελλάδα δεκάδες «Σύλλογοι Φίλων Καζαντζίδη», οι οποίοι έφθασαν τους 23(!), αναπτύσσουν φιλανθρωπικό έργο και κρατούν ζωντανή τη μνήμη του. Επίσης το όνομά του δόθηκε σε πλατείες και οδούς σε ολόκληρη τη χώρα. Αγάλματά του κοσμούν πλατείες μεγάλων πόλεων. Όλα αυτά αποδεικνύουν πως ο Καζαντζίδης ήταν φαινόμενο, από αυτά που εμφανίζονται μια φορά στα χίλια χρόνια όπως είπε ο Μ.Χατζηδάκις.

ΟΙ ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΤΟΥ
Ο Καζαντζίδης αγαπήθηκε και αγάπησε γυναίκες του καλλιτεχνικού κι όχι μόνο χώρου. Τη δεκαετία του ’50 αρραβωνιάστηκε την Καίτη Γκρέυ, σχέση που δεν κράτησε και πολύ. Ο γάμος του με τη Μαρινέλλα ήταν από τα σημαντικά γεγονότα της εποχής (Μάης 1966), αλλά ούτε αυτός κράτησε όσο θα περίμενε ο κόσμος. Το 1982 παντρεύεται τη γυναίκα που έμεινε μαζί του ως το τέλος, τη Βάσω Κολοβού-Καζαντζίδη.

Η ΜΑΝΑ
Πολλές γυναίκες αγάπησε ο Στέλιος Καζαντζίδης, αλλά καμία δε συγκρινόταν με την μητέρα του, την κυρα-Γεσθημανή, την οποία είχε ανείπωτη αδυναμία. Της στάθηκε και του στάθηκε μέχρι το τέλος της (1988). Στο ίδιο του το ρεπερτόριο βρίσκει κανείς πολλά διαμάντια που αφορούσαν τη μητέρα, ενώ και σε άλλα που σχετίζονταν με την ξενιτιά, την εργατιά κτλ, συχνά υπήρχε επίκληση στη μάνα.

ΕΠΙΛΟΓΟΣ
Ο Στέλιος Καζαντζίδης υπήρξε σίγουρα ο λαοφιλέστερος τραγουδιστής στην ιστορία του ελληνικού πενταγράμμου. Στην αιωνιότητα θα μείνει όχι μόνο για τη φωνή και το ρεπερτόριό του αλλά κυρίως για τη στάση του απέναντι στο δισκογραφικό κατεστημένο των εταιρειών, αλλά και απέναντι στα ΜΜΕ, το βρώμικο κόσμο της νυχτερινής διασκέδασης που αγνόησε επιδεικτικά. Θα μπορούσε να είναι ο πλουσιότερος Έλληνας καλλιτέχνης. Εν γνώσει του, γύρισε την πλάτη σε αυτήν την προοπτική και προτίμησε μια ζωή απλοϊκή, ταπεινή, σαν τους εκατομμύρια Έλληνες που μεγάλωσαν με τα τραγούδια του. Ιδιαίτερα δημοφιλής υπήρξε στο Ισραήλ και παλαιότερα στην Τουρκία.

Το μέγεθός του του επέτρεπε να μην «κυνηγάει» τους λεγόμενους μεγάλους συνθέτες για να τραγουδήσει δημιουργίες τους, αλλά συχνά συνέβαινε το αντίθετο. Αναφερόμαστε στους Θεοδωράκη, Λεοντή κτλ. Εξάλλου πάντα πίστευε πως οι αμιγώς λαϊκοί συνθέτες δεν έχουν σε τίποτα να ζηλέψουν τους λεγόμενους «έντεχνους».

Καθ’ολη τη διάρκεια της καριέρας του τραγούδησε αμέτρητα τραγούδια. Ο ακριβής αριθμός είναι άγνωστος και υπάρχουν πολλές εκδοχές περί αυτού. Άλλοι υποστηρίζουν πως ηχογράφησε πάνω από χίλια, άλλοι δυο χιλιάδες (εκτίμηση υπερβολική)…Το πιο πιθανό είναι ο Καζαντζίδης να ερμήνευσε περίπου 900 τραγούδια. Στο διαδίκτυο υπάρχουν σπάνιες λίστες με αυτά. Η μεγαλύτερη εξ αυτών περιλαμβάνει 848 τραγούδια.

Υπηρέτησε το λαϊκό τραγούδι για 48 χρόνια (1952-2000). Στα 48 αυτά χρόνια, απείχε από τη νυχτερινή διασκέδαση επί 34 έτη(!), ενώ από τη δισκογραφία περίπου 14, γεγονός ανήκουστο και απίστευτο για τα δεδομένα της εποχής μας! Παρ’όλα αυτά παρέμεινε και παραμένει θρύλος, μύθος στη συνείδηση των Ελλήνων και όπως όλα δείχνουν θα παραμείνει έτσι για πάντα…

Δείτε επίσης:

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s