Το πρέσινγκ του Ζαμπέτα στο Χριστοδούλου και τα…αποτελέσματα!

ZABETAS

Το κάθε τραγούδι που κυκλοφορούσε κάποτε στη δισκογραφία, έκρυβε από πίσω του μια μικρή ιστορία ζωής, ένα μείγμα εμπειριών, στιγμές τυχαίες, δύσκολες, χαρούμενες και αλησμόνητες.

Σήμερα, θα αναφέρουμε μια από αυτές τις άγνωστες ιστορίες που συνοδεύουν κάποια συγκεκριμένα τραγούδια του αξέχαστου Γιώργου Ζαμπέτα. Ο Ζαμπέτας, γύρω στο 1963 ήταν ήδη γνωστός στο πανελλήνιο έχοντας συνεργαστεί με όλα τα μεγάλα ονόματα της εποχής…Ή μάλλον σχεδόν όλα. Φιλόδοξος και ανήσυχος καθώς ήταν, ψαχνόταν συνεχώς για νέες δημιουργίες, νέους δρόμους, νέες καλλιτεχνικές εμπειρίες. Στο μυαλό του στριφογυρνούσε το όνομα του ποιητή και στιχουργού Δημήτρη Χριστοδούλου, με τον οποίο ως τότε δεν είχε την τύχη να γράψει ούτε ένα τραγούδι.

Ο Χριστοδούλου κινούνταν τότε σε ρυθμούς…Θεοδωράκη. Εκείνη την περίοδο έγραψε σπουδαία έργα όπως το «Βράχο βράχο», «Γωνιά γωνιά», «Βραδιάζει» κ.α. Βρισκόταν, δηλαδή, σε μονοπάτια λιγότερο παραδοσιακά λαϊκά…Αυτό έκανε το Ζαμπέτα να διστάζει να τον προσεγγίσει. Τελικώς το αποφάσισε.

«Έτσι κάποια μέρα κίνησε να πάει σπίτι του, λίγο αμήχανος αλλά και αποφασιστικός. Το ίδιο αμήχανος βρέθηκε και ο Χριστοδούλου, όταν άκουσε την επιθυμία του μουσικοσυνθέτη να συνεργαστούν. Κοιτώντας με τρόπο τη γυναίκα του, Μαρία Κανδρεβιώτου, επιτυχημένη αρχιτεκτόνισσα, έψανε τρόπο να τον  ξεφροτωθεί:

– Βρε παιδάκι μου, δεν έχω κανέναν στίχο στα μέτρα σου
– Μα, κύριε Χριστοδούλου, δεν ήρθα να μου πάρετε τα μέτρα, ήρθα να μου δώσετε κάτι από το συρτάρι σας και να δείτε που θα τα καταφέρω.
– Τι να σου πω, έχω κάτι στίχους λίγο δύσκολους.
– Ας είναι δύσκολοι.
– Και κάτι εδώ χωρίς ρεφρέν.
– Ας είναι χωρίς ρεφρέν.
– Τι να σου πω…παρ’ τους

Περιχαρής ο Ζαμπέτας δίπλωσε τα χαρτιά με τους στίχους και κίνησε να φύγει. Αφού ευχαρίστησε την οικοδέσποινα για τον καφέ, υποκλίθηκε με σεβασμό στον ποιητή. Έλα όμως που ο ποιητής πονούσε για τα πονήματά του και ήταν πολύ ανήσυχος:

– Πρόσεξε βρε Ζαμπέτα, μην ξεφτιλιστούμε…
– Μη φοβάστε, ξέρω πώς να κινηθώ.

Μετά από λίγο καιρό επανήλθε στο σπίτι του ποιητή με το μόνιμο καλοσυνάτο χαμόγελό του. Όλο περιέργεια, ο Χριστοδούλου, κάθισε με τη σύζυγό του στο πλάι ν’ ακούσουν τη δουλειά του. Απτόητος ο Ζαμπέτας έβγαλε αργά το μπουζούκι από τη θήκη, σταύρωσε το δεξί πόδι και πήρε την κατάλληλη στάση. Αμέσως μετά άρχισε να παίζει ένα όμορφο, πρωτάκουστο ταξίμι. Με το τελείωμά του, μπήκε στο τραγούδι όλο αίσθημα και ζωντάνια. Τότε ο ποιητής αναγνώρισε το τραγούδι του «Χάθηκες», που δεν είχε ρεφρέν! […] Ο Ζαμπέτας συνέχισε παίζοντας και τραγουδώντας  και τα άλλα του τραγούδια. Μελοποίησε τα «Ξημερώματα», το «Χωρισμό» και το «Πόρτα κλειστή τα χείλη σου».

Με το τελείωμα, ο Χριστοδούλου χειροκρότησε αυθόρμητα τον εμπνευσμένο συνθέτη.

– Δεν το περίμενα από σένα να βγάλεις τέτοια δυνατά τραγούδια!
– Μα σας είπα, να μου ‘χετε εμπιστοσύνη!»

Πηγή: «Μάλιστα κύριε Ζαμπέτα, Κώστας Παπασπήλιος, ΕΜΠΕΙΡΙΑ ΕΚΔΟΤΙΚΗ, Αθήνα 2009)

Ο Δημήτρης Χριστοδούλου

Ο Δημήτρης Χριστοδούλου

Δεν έχει δρόμο να διαβώ
σοκάκι να περάσω
Γωνιά να μη σε θυμηθώ
ημέρα να μη κλάψω

Δεν έχει μέρα να μην πω
βραδιά να μη μιλήσω
νύκτα να μη σ’ αναζητώ
βαθιά να σε φιλήσω

Όλες οι ώρες γίνανε
φωνή που σε φωνάζουν
κι οι νύκτες γίναν δάκρυα
που στη καρδιά μου στάζουν

Ο αυθορμητισμός, το πείσμα και η αυτοπεποίθηση του Γιώργου Ζαμπέτα μας χάρισαν αυτή την πολύτιμη συνεργασία. Το αποτέλεσμα αυτής; Τραγούδια αξέχαστα, πανέμορφα, μνημεία του ελληνικού λαϊκού τραγουδιού!

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s